Yedi Cesur Ada

Bir varmış bir yokmuş, Windhaven adında hareketli bir liman şehrinde, Jamil adında cesur genç bir denizci yaşarmış. Dağınık kestane rengi saçları, deniz gibi parlayan mavi gözleri ve hayallerle dolu bir yüreğiyle Jamil, maceracı ruhuyla tanınırmış. Ufka bakıp bilinmeyeni özlerdi sık sık. Kaderin belirlediği bir akşam, güneş dalgaların ardında batarken, sağlam gemisi Yıldız Gezgini'yle yelken açtı; nesiller boyu aktarılan güvenilir pusulasını sıkıca tutuyordu.

Jamil parıldayan sularda ilerlerken, birden bir fırtına koptu; öfkeli girdaplar gibi kara bulutlar başının üzerinde döndü. Rüzgâr uludu ve Yıldız Gezgini'ni oyuncak bir tekne gibi savurdu. Dalgalar etrafında çarparken Jamil dümen çarkına sımsıkı yapıştı, tuzla kayganlaşmış tahtaya sarılan parmak eklemleri bembeyaz olmuştu. Fırtınayı atlatabileceğini düşündüğü tam o anda, dev bir dalga üzerine geldi ve gemiyi bütünüyle yuttu. Gözlerini açtığında, kendini garip bir adanın kıyısına vurmuş buldu; kumlar güneşin altında elmas gibi parlıyordu.

Jamil ayağa kalktı ve giysilerindeki kumu silkeledi; yalnız olmadığını fark etti. Ada canlıydı! Ağaçlar usulca sallanıyor, gövdeleri nefes alan devler gibi genişleyip büzülüyordu. Daha derinlere ilerlerken, ritmik olarak titreşen parıltılı bir gölün bulunduğu bir açıklığa rastladı. Jamil temkinle yaklaştı, gördüğü manzaraya hayran kalarak. Birden göl ona fısıldadı; havada dalgalanan yumuşak bir sesle: "Bir sonraki adaya geçmek için, cesur denizci, içgüdülerine güvenip dalman gerek."

Jamil'in botları suyun kıyısında sanki kök salmış gibi duruyordu, bir eli hâlâ yakındaki bir köke sarılıydı. Ya batarsa? Ama gölün çırpınan dalgaları bir teşvik gibi hissettirdi, derin bir nefes aldı ve adanın nabzının içinde yankılandığını hissetti. Bir sıçrayışla soğuk suya daldı. Şaşırtıcı biçimde batmadı; tam tersine zahmetsizce yüzdü ve göl onu yüzeyin altında açılan parıltılı bir kapıya doğru yönlendirdi.

Sudan çıkan Jamil, kendini kimsenin konuşmadığı bir şehirde buldu. Binalar canlı mozaiklerle süslüydü, ama her sakin sessizce dolaşıyordu. Şaşkın bir hâlde Jamil bir dükkâncıya yaklaştı ve el işaretiyle yiyecek istedi. Dükkâncı nazikçe gülümsedi ve ona bir meyve uzattı, ama tek kelime bile edilmedi. Jamil'in omuzları düştü; en ufak bir sesin bile kendisine cevap vermesini diledi. İnsanların neden sessizliği seçtiğini merak ediyordu.

Öğle güneşi tepe noktasına ulaştığında, Jamil tuhaf bir şey fark etti. Herkes olduğu yerde donup heykel gibi kalakalmıştı. İçinden bağırma isteği geçti, ama içgüdüsel olarak kendini tuttu. İşte o an anladı -- bu şehir, sözlerin gürültüsü olmadan düşüncelerin duyulabildiği bir yer olan sessizliğin uyumuyla ayakta duruyordu. İlham alan Jamil, sessizliği kucaklamaya karar verdi; gözlerini kapatıp yaprakların hafif hışırtısını, uzaktan gelen kuş cıvıltılarını dinledi. O anda içinde huzur buldu.

Yeni kazandığı berraklıkla Jamil bir sonraki adaya doğru ilerledi; orada her boyutta ve şekilde mıknatısla parıldayan yüksek bir dağ yükseliyordu. Yaklaştıkça, görünmez bir gücün onu çektiğini, farklı yönlere sürüklediğini hissetti. Baş döndürücüydü; bir an için, o görünmez çekiş karşısında adımları sendeledi. Her ileri adım, görünmez bir akıntıyla boğuşmak gibi hissettiriyordu ve geri dönmeyi düşündü.

Ama içinin derinliklerinde, Jamil ziyaret ettiği adaların derslerini hatırladı. Çekişe karşı direnmeyi bıraktı ve bunun yerine mıknatısların çevresinde nasıl dans ettiğini izleyip, onlara karşı değil onlarla birlikte hareket etmeyi öğrendi. Daha yükseğe tırmandı; manyetik çekimin kendisiyle savaşmak yerine ona yol gösterdiğini hissetti. Zirveye ulaştığında, kendisini fırtınalı denizde yönlendiren aynı pusulayı zirve taşına sapladı; iğne, her seferinde yaklaşımını değiştirerek geçtiği her adayı işaret ediyordu. Dağdan inerken zihni çoktan bir sonraki mücadeleyi tartıyordu; nasıl gelirse gelsin karşılamaya hazırdı, öncekini hep karşıladığı gibi değil.