ஜின் நபீலின் கடைசி ஆசை

பண்டைய சந்தையின் பரபரப்பான இதயத்தில், காற்று மசாலா வாசனையால் மின்னியது, வியாபாரிகளின் குரல்கள் இசையைப் போல மிதந்தன, அங்கு ஸாரா என்ற புத்திசாலி தெரு சிறுமி வாழ்ந்து வந்தாள். தோள்களில் குதிக்கும் சிக்கலான கருப்பு சுருள் முடியுடனும், குறும்புடன் மின்னும் பிரகாசமான மரகத நிற கண்களுடனும், அவள் நெரிசலான கடைகளின் வழியே பாய்ந்தாள், அவளது கால்கள் தரையை அரிதாகவே தொட, வண்ணமயமான துணிகளும் மின்னும் அணிகலன்களும் நிறைந்த வண்டிகளைத் தவிர்த்து.

ஒரு நாள், சந்தையின் தூசி படிந்த ஒரு மூலையில் தேடிக்கொண்டிருந்தபோது, உடைந்த மட்பாண்டங்களின் குவியலுக்குக் கீழே பாதி புதைந்திருந்த ஒரு மங்கலான விளக்கை ஸாரா கண்டெடுத்தாள். அதன் மேற்பரப்பில் மறக்கப்பட்ட கதைகளை முணுமுணுப்பது போன்ற நுணுக்கமான வடிவமைப்புகள் செதுக்கப்பட்டிருந்தன. அதை எடுத்தபோது விரல்களில் ஓடிய விசித்திரமான சுரீரிப்பை புறக்கணித்து, விற்பதற்காக மெருகூட்ட வேண்டும் என்ற நம்பிக்கையில் அவள் தன் கையால் அதை வலுவாகத் தேய்த்தாள். அவள் ஆச்சரியப்படும் வகையில், குழாயிலிருந்து அடர்ந்த புகைப் படலம் வெடித்தது, சுழன்று நபீல் என்ற சிறிய, சோர்வுற்ற ஜின்னின் வடிவைப் பெற்றது, அவன் பயங்கரமாக இருப்பதைவிட சோர்வாகவே தெரிந்தான்.

நபீல், தளர்ந்த நீல தொப்பியுடனும், பொருந்தாத செருப்புகளுடனும், காற்றில் மிதந்தான், கண்கள் அகலமாகவும் சோர்வாகவும் இருந்தன. "ஆஹா, ஆசைகளின் அதிபதி!" என்று அவன் கத்தினான், அவனது குரலில் உற்சாகமும் சோர்வும் கலந்திருந்தது. "ஆனால் எச்சரிக்கையாக இரு, அன்பு பிள்ளையே! நான் ஆயிரம் ஆண்டுகளாக ஆசைகளை நிறைவேற்றியிருந்தாலும், இன்று என் கடைசி நாள்! உன்னிடம் மூன்று ஆசைகள் மட்டுமே உள்ளன, அவை வெறும் புத்திசாலித்தனத்தைப் பற்றியது மட்டுமல்ல, ஞானத்தைப் பற்றியதும் கூட."

ஸாரா, ஆர்வத்துடனும் சிறிது சந்தேகத்துடனும், ஒரு புருவத்தை உயர்த்தினாள். "ஞானம் என்றால் என்ன சொல்கிறாய்? இந்த ஆசைகளை பயன்படுத்த லட்சக்கணக்கான வழிகளை என்னால் யோசிக்க முடியும்!" நபீல் ஆழமாகப் பெருமூச்சு விட்டான், அவனது சிறிய உடல் சரிந்தது. "புத்திசாலித்தனம் குழப்பத்திற்கு வழிவகுக்கும், அன்பே. புத்திசாலித்தனமாகத் தேர்ந்தெடு, இல்லையேல் நீ எதிர்பார்த்ததை விட அதிகமாகக் கிடைக்கக்கூடும்." தன் மணிக்கட்டை ஒரு முறை அசைத்து, சாத்தியமான ஆசைகளின் காட்சிகளை காட்டும் ஒரு பிரகாசிக்கும் கோளத்தை அவன் தோற்றுவித்தான்: செல்வம், அதிகாரம், மற்றும் புகழின் கவர்ச்சி. ஒவ்வொன்றும் ஒரு கவர்ச்சிகரமான பழம் போல மின்னியது, ஆனாலும் அவற்றின் பின்னால் பதுங்கியிருந்த நிழல்களை ஸாராவால் காண முடிந்தது.

சாத்தியக்கூறுகளால் உற்சாகமடைந்த ஸாரா, அதிகம் யோசிக்காமல் தனது முதல் ஆசையை கேட்டாள். "எனக்கு ஒரு குவியல் தங்க நாணயங்கள் வேண்டும்!" நபீல் விரலை ஒலிக்கச் செய்ததும் காற்று சட சட வென்று ஒலித்தது, திடீரென, அவளது சிறிய தெரு பிரகாசிக்கும் தங்கத்தால் நிரம்பியது. ஆனால் ஆரம்ப உற்சாகம் மறையவே, பீதி ஊடுருவத் தொடங்கியது. நாணயங்கள் சந்தையிலிருந்து பேராசைமிக்க கண்களை ஈர்த்தன, விரைவில் ஒரு காலத்தில் அமைதியாக இருந்த தெரு அவநம்பிக்கையான மக்களால் நிரம்பியது, ஒவ்வொருவரும் புதையலை நோக்கி தள்ளிக்கொண்டு செல்ல முயன்றனர்.

"நீ என்ன செய்துவிட்டாய்?" என்று நபீல் கத்தினான், அவனது குரல் குழப்பத்திற்கு மேலே உயர்ந்தது. முன்னால் விரிந்த காட்சியை பார்த்தபடி ஸாராவின் இதயம் வேகமாக துடித்தது. தனக்கு சுதந்திரத்தைத் தரும் என்று அவள் நினைத்த அந்த புதையல் இப்போது ஒரு விலங்காக மாறியிருந்தது. ஒரு கனத்த பெருமூச்சுடன், அவள் அழைத்தாள், "நபீல், நான் அதைத் திரும்பப் பெறுகிறேன்!" ஆனால் ஆசை இறுதியானது, தன் அவிவேகமான ஆசையின் விளைவுகளுடன் அவள் தனியே போராட வேண்டியிருந்தது.

குழப்பம் அடங்கிய பிறகு, ஸாரா தன்னைச் சிறியவளாகவும் மனச்சோர்வுடனும் உணர்ந்தாள். அவள் தங்கக் குவியலின் மீது அமர்ந்து, தன்னைச் சுற்றி நடனமாடும் மின்னும் நிழல்களை உற்று நோக்கினாள். "இது நடக்க வேண்டும் என்று நான் நினைக்கவில்லை," என்று அவள் கிசுகிசுத்தாள், தன் அருகில் மிதந்தபடி இருந்த நபீலை நோக்கி திரும்பியபோது, அவனது கண்களில் ஞானமும் மென்மையும் இருந்தன. "இப்போது நான் என்ன செய்வது?"

"உன் மீதமுள்ள இரண்டு ஆசைகளை புத்திசாலித்தனமாகப் பயன்படுத்து, பிள்ளையே," என்று அவன் மென்மையாக வலியுறுத்தினான். "உனக்கு உண்மையிலேயே முக்கியமானது என்ன என்பதை யோசி. நீ விரும்புவதை அல்ல, உனக்குத் தேவையானதை." அவனது வார்த்தைகளால் ஈர்க்கப்பட்ட ஸாரா, கண்களை மூடி, தன் நண்பர்களை, தன் உலகைப் பகிர்ந்துகொள்ளும் மற்ற தெரு பிள்ளைகளை நினைத்தாள். "நாங்கள் அனைவரும் ஒன்று கூடி சேர்ந்து உண்ணக்கூடிய பாதுகாப்பான இடம் வேண்டும்," என்று அவள் இறுதியாக அறிவித்தாள். நபீல் தலையசைத்தான், அவனது சோர்வின் ஊடே ஒரு புன்னகை வெளிப்பட்டது, அவன் அவளது ஆசையை நிறைவேற்றியபோது.

அவர்களின் புதிய இல்லத்தில் சிரிப்பும் மகிழ்ச்சியும் எதிரொலிக்க, ஸாரா நம்பிக்கை நிறைந்த இதயத்துடன் தனது கடைசி ஆசையை வேண்டினாள். "மற்றவர்களுக்கு உதவும் ஞானம் எனக்கு வேண்டும்." நபீல் பிரகாசித்தான், அவனது சிறிய உருவம் ஒப்புதலுடன் மின்னியது. "அப்படியென்றால் நீ ஏற்கனவே மிகப்பெரிய பாடத்தைக் கற்றுக்கொண்டுவிட்டாய், என் நண்பரே." விளக்கு மின்னி அணைந்தபோது, ஸாரா தன் இதயத்தில் ஒரு அரவணைப்பு நிரம்புவதை உணர்ந்தாள், புத்திசாலித்தனம் ஒரு பொறி மட்டுமே என்றும், ஞானமே தன் வழியை வழிநடத்தும் ஒளி என்றும் அவள் அறிந்துகொண்டாள்.