தைரியமான ஏழு தீவுகள்

முன்னொரு காலத்தில், விண்ட்ஹேவன் என்ற பரபரப்பான துறைமுக நகரில், ஜமீல் என்ற துணிச்சலான இளம் மாலுமி வாழ்ந்து வந்தான். சிக்கலான கஸ்தூரி நிற முடி, கடலைப் போல மின்னும் நீல கண்கள், கனவுகள் நிறைந்த இதயத்துடன், ஜமீல் தன் சாகச மனப்பான்மைக்காக அறியப்பட்டவன். அவன் அடிக்கடி அடிவானத்தை நோக்கி பார்த்து, தெரியாத உலகத்திற்காக ஏங்கினான். ஒரு விதி நிர்ணயித்த மாலையில், சூரியன் அலைகளுக்குள் மறைந்து கொண்டிருந்தபோது, அவன் தன் உறுதியான கப்பலான «நட்சத்திர பயணி»யில் ஏறி, தலைமுறை தலைமுறையாக வந்த நம்பகமான திசைகாட்டியை இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொண்டு பயணத்தைத் தொடங்கினான்.

ஜமீல் மின்னும் நீரில் கப்பலைச் செலுத்திக் கொண்டிருந்தபோது, திடீரென ஒரு புயல் கிளர்ந்தெழுந்தது, கோபமான சுழல்களைப் போல கருமேகங்கள் அவன் தலைக்கு மேல் சுழன்றன. காற்று கர்ஜித்து «நட்சத்திர பயணி»யை பொம்மைப் படகைப் போல வீசி எறிந்தது. அலைகள் சுற்றிலும் மோதிக் கொண்டிருக்க, ஜமீல் கப்பலின் சுக்கானை இறுக்கமாகப் பிடித்துக் கொண்டான், உப்பால் வழுவழுப்பான மரத்தில் அவனது விரல் மூட்டுகள் வெண்மையாகின. புயலைக் கடந்து செல்ல முடியும் என்று அவன் நினைத்த அந்த நொடியில், ஒரு பிரமாண்டமான அலை அவன் மீது மோதி, கப்பலை முழுவதுமாக விழுங்கியது. அவன் விழித்தெழுந்தபோது, ஒரு அந்நிய தீவின் கரையில் அடித்துச் செல்லப்பட்டிருந்தான், அங்கு மணல் வெயிலில் வைரங்களைப் போல மின்னியது.

ஜமீல் எழுந்து நின்று, தன் உடைகளில் இருந்த மணலை உதறினான், தான் தனியாக இல்லை என்பதை அப்போது உணர்ந்தான். இந்தத் தீவு உயிருடன் இருந்தது! மரங்கள் மெதுவாக அசைந்தன, அவற்றின் அடிமரங்கள் மூச்சு விடும் ராட்சதர்களைப் போல விரிந்தும் சுருங்கியும் இருந்தன. அவன் மேலும் ஆழமாகச் சென்றபோது, ஒரு திறந்தவெளியில் ஒரு மின்னும் ஏரி தாளத்துடன் துடிப்பதைக் கண்டான். ஜமீல் எச்சரிக்கையுடன் அருகில் சென்றான், அந்தக் காட்சியைக் கண்டு வியந்தான். திடீரென, ஏரி அவனிடம் கிசுகிசுத்தது, காற்றில் அலையலையாக பரவும் மென்மையான குரலில்: «அடுத்த தீவுக்குச் செல்ல, நீ உன் உள்ளுணர்வை நம்பி குதிக்க வேண்டும், தைரியமான மாலுமியே.»

ஜமீலின் காலணிகள் நீரின் விளிம்பில் வேரூன்றியதைப் போல நின்றன, ஒரு கை அருகிலிருந்த வேரைப் பிடித்திருந்தது. அவன் மூழ்கிவிட்டால்? ஆனால் ஏரியின் அலையலையான நீரோட்டம் ஊக்கமளிப்பதைப் போல தோன்றியது, அவன் ஆழமாக மூச்சு இழுத்தான், தீவின் துடிப்பு தனக்குள் எதிரொலிப்பதை உணர்ந்தான். ஒரு தாவலில், அவன் குளிர்ந்த நீருக்குள் குதித்தான். ஆச்சரியமாக, அவன் மூழ்கவில்லை; மாறாக, சிரமமின்றி மிதந்தான், ஏரி அவனை மேற்பரப்புக்குக் கீழே திறந்திருந்த ஒரு மின்னும் வாயிலை நோக்கி வழிநடத்தியது.

நீரிலிருந்து வெளியே வந்தபோது, ஜமீல் யாரும் பேசாத ஒரு நகரத்தில் இருப்பதைக் கண்டான். கட்டிடங்கள் வண்ணமயமான மொசைக்குகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தன, ஆனாலும் ஒவ்வொரு குடிமகனும் அமைதியாகவே நடமாடினர். குழம்பிய நிலையில், ஜமீல் ஒரு கடைக்காரரை அணுகி, உணவுக்காக சைகை காட்டினான். கடைக்காரர் அன்பாகப் புன்னகைத்து, ஒரு பழத்தை அவனிடம் கொடுத்தார், ஆனால் ஒரு வார்த்தை கூட பரிமாறப்படவில்லை. ஜமீலின் தோள்கள் தளர்ந்தன, குறைந்தபட்சம் ஒரு சிறு ஒலியாவது பதிலாக வர வேண்டும் என்று அவன் விரும்பினான். இந்த மக்கள் ஏன் அமைதியைத் தேர்ந்தெடுத்தார்கள் என்று அவன் ஆச்சரியப்பட்டான்.

நண்பகல் சூரியன் உச்சத்தை அடைந்தபோது, ஜமீல் ஒரு விசித்திரமான ஒன்றைக் கவனித்தான். எல்லோரும் உறைந்து, சிலைகளைப் போல அசையாமல் நின்றனர். அவனுக்கு கத்த வேண்டும் என்ற உந்துதல் ஏற்பட்டது, ஆனால் உள்ளுணர்வால் தன்னைத் தடுத்துக் கொண்டான். அப்போதுதான் அவன் புரிந்து கொண்டான் -- இந்த நகரம் அமைதியின் இணக்கத்தில் செழித்தது, சொற்களின் இரைச்சல் இல்லாமலேயே எண்ணங்கள் கேட்கப்படும் இடம் அது. ஈர்க்கப்பட்ட ஜமீல், அந்த அமைதியை ஏற்றுக்கொள்ள முடிவு செய்தான், கண்களை மூடி இலைகளின் மென்மையான சலசலப்பையும், தொலைவில் இருந்து பறவைகளின் கீச்சொலியையும் கேட்டான். அந்த நொடியில், அவன் தன்னுள் அமைதியைக் கண்டடைந்தான்.

புதிதாகக் கிடைத்த தெளிவுடன், ஜமீல் அடுத்த தீவை நோக்கிச் சென்றான், அங்கு ஒரு உயரமான மலை நின்றது, அதன் மேற்பரப்பு எல்லா வடிவங்கள் மற்றும் அளவுகளிலான காந்தங்களால் மின்னியது. அவன் நெருங்கியபோது, ஒரு தெரியாத சக்தி தன்னை இழுப்பதை, பல்வேறு திசைகளில் தன்னை இழுத்துச் செல்வதை உணர்ந்தான். இது குழப்பமளிப்பதாக இருந்தது, ஒரு நொடி அந்தத் தெரியாத இழுப்பின் முன் அவனது அடிகள் தடுமாறின. ஒவ்வொரு முன்னடியும் ஒரு தெரியாத நீரோட்டத்துடன் போராடுவது போலவே இருந்தது, திரும்பிச் செல்லலாமா என்று அவன் யோசித்தான்.

ஆனால் அவன் மனதின் ஆழத்தில், ஜமீல் தான் சென்ற தீவுகளின் பாடங்களை நினைவு கூர்ந்தான். அவன் இழுப்புக்கு எதிராகப் போராடுவதை நிறுத்தி, மாறாக காந்தங்கள் தன்னைச் சுற்றி எப்படி நடனமாடுகின்றன என்பதைக் கவனித்து, அவற்றின் தாளத்திற்கு எதிராக அல்ல, அதனுடன் இணைந்து நகர கற்றுக்கொண்டான். அவன் மேலும் மேலும் ஏறினான், காந்த இழுப்பு தன்னுடன் போராடாமல் தன்னை வழிநடத்துவதை உணர்ந்தான். உச்சியை அடைந்ததும், புயல் கடலைக் கடக்க உதவிய அதே திசைகாட்டியை உச்சிக் கல்லில் நட்டான், அது ஒவ்வொரு முறையும் தன் அணுகுமுறையை மாற்றி கடந்து வந்த ஒவ்வொரு தீவையும் சுட்டிக் காட்டியது. அவன் இறங்கியபோது, அவன் மனம் ஏற்கெனவே அடுத்த சவாலைப் பற்றி யோசித்துக் கொண்டிருந்தது, அது எப்படி வந்தாலும் அதை எதிர்கொள்ளத் தயாராக -- முந்தையதை எப்போதும் எதிர்கொண்ட அதே வழியில் அல்லாமல்.