Cin Nabil'in Son Dileği

Havanın baharatlarla parıldadığı, tüccarların seslerinin müzik gibi süzüldüğü kadim çarşının hareketli kalbinde, Zara adında zeki bir sokak çocuğu yaşardı. Omuzlarında zıplayan dolaşık siyah bukleleri ve yaramazlıkla parıldayan parlak zümrüt gözleriyle, kalabalık tezgâhların arasından süzülür, ayakları neredeyse yere değmeden, rengârenk kumaşlar ve parıldayan ıvır zıvırla yüklü el arabalarından ustaca kaçınırdı.

Bir gün, çarşının tozlu bir köşesini karıştırırken, Zara kırık çömlek yığınının altında yarı gömülü, paslanmış bir lamba buldu. Yüzeyi, unutulmuş masalları fısıldayan ince işlemelerle bezenmişti. Onu eline alırken parmaklarında koşuşan tuhaf karıncalanmayı görmezden gelerek, satmak için parlatmayı umarak lambayı koluyla hızlıca ovmaya başladı. Şaşkınlığına, ağızlığından yoğun bir duman bulutu fışkırdı ve girdaplanarak Nabil adında, ürkütücüden çok bitkin görünen minik, yorgun bir cinin şekline büründü.

Sarkık mavi şapkası ve eşleşmeyen terlikleriyle Nabil, havada süzülüyordu, gözleri kocaman açık ve yorgundu. "Ah, bir dilek sahibi!" diye haykırdı, sesi heyecan ve yorgunluğun karışımıydı. "Ama dikkatli ol, canım çocuk! Bin yıldır dilek gerçekleştiriyorum ama bugün son günüm! Sadece üç dileğin var, ve bunlar sadece zekâyla değil, bilgelikle ilgili."

Zara, hem meraklı hem de biraz şüpheci, bir kaşını kaldırdı. "Bilgelik derken neyi kastediyorsun? Bu dilekleri kullanmanın milyonlarca yolunu düşünebilirim!" Nabil derin bir iç çekti, minik bedeni sarktı. "Zekâ kaosa yol açabilir, canım. Akıllıca seç, yoksa umduğundan fazlasına bulaşabilirsin." Bileğini bir hareketle savurarak, olası dilekleri gösteren parıltılı bir küre yarattı: zenginlik, güç ve şöhretin cazibesi. Her biri baştan çıkarıcı bir meyve gibi parlıyordu, ama Zara ardlarında pusuya yatmış gölgeleri görebiliyordu.

Olasılıklarla heyecanlanan Zara, ilk dileğini fazla düşünmeden diledi. "Bir yığın altın sikke istiyorum!" Nabil parmaklarını şıklattığında hava çatırdadı ve birdenbire, küçük sokağı parıldayan altınla ağzına kadar doldu. Ama ilk heyecan geçtiğinde, panik sızmaya başladı. Sikkeler çarşıdan açgözlü bakışlar çekti ve kısa süre içinde bir zamanlar sessiz olan sokak, herkesin hazineye doğru yolunu yumruklayarak açmaya çalıştığı çaresiz insanlarla doldu.

"Ne yaptın sen?" diye bağırdı Nabil, sesi kaosun üzerinde yükseldi. Zara, önünde açılan sahneyi izlerken kalbinin hızla attığını hissetti. Ona özgürlük getireceğini sandığı hazine, şimdi bir prangaya dönüşmüştü. Ağır bir iç çekişle haykırdı, "Nabil, geri alıyorum!" Ama dilek kesindi ve onu düşüncesiz arzusunun sonuçlarıyla baş başa bıraktı.

Kaos yatıştıktan sonra, Zara kendini küçük ve bunalmış hissetti. Bir altın yığınının üzerine oturdu, çevresinde dans eden titrek gölgelere bakarak. "Bunun olmasını istememiştim," diye fısıldadı, yanında süzülen ve gözlerinde bilge ama şefkatli bir bakış olan Nabil'e dönerek. "Şimdi ne yapmalıyım?"

"Kalan iki dileğini akıllıca kullan, evladım," diye nazikçe teşvik etti. "Senin için gerçekten önemli olanı düşün. İstediğini değil, ihtiyacın olanı." Onun sözlerinden ilham alan Zara gözlerini kapadı ve dünyasını paylaşan diğer sokak çocuklarını, arkadaşlarını düşündü. "Hepimizin bir araya gelip birlikte yemek yiyebileceğimiz güvenli bir yer diliyorum," diye sonunda açıkladı. Nabil başını salladı, yorgunluğunun arasından bir gülümseme belirirken dileğini gerçekleştirdi.

Yeni yuvalarında kahkahalar ve sevinç yankılanırken, Zara umutla dolu bir yürekle son dileğini diledi. "Başkalarına yardım edecek bilgeliğe sahip olmak istiyorum." Nabil ışıldadı, minik bedeni onayla parladı. "O zaman en büyük dersi çoktan öğrenmişsin, dostum." Lamba titreyerek sönerken, Zara yüreğinin bir sıcaklıkla dolduğunu hissetti; zekânın yalnızca bir kıvılcım olduğunu, ama bilgeliğin yolunu aydınlatacak ışık olduğunu biliyordu.