प्राचीन बाजाराच्या गजबजलेल्या हृदयात, जिथे हवा मसाल्यांनी सुगंधित होती आणि व्यापाऱ्यांचे हाकारे संगीतासारखे तरंगत होते, तिथे झारा नावाची एक चतुर रस्त्यावरची मुलगी राहत होती. तिच्या खांद्यावर उसळणाऱ्या विस्कटलेल्या काळ्या कुरळ्या केसांसह आणि खोडकरपणाने चमकणाऱ्या तेजस्वी हिरव्या डोळ्यांसह, ती गर्दीच्या दुकानांमधून सुळकन जायची, तिचे पाय जमिनीला जेमतेम स्पर्श करत, रंगीबेरंगी कापड आणि चमचमीत वस्तूंनी भरलेल्या गाड्यांना चुकवत.
एके दिवशी, बाजाराच्या धूळ साचलेल्या एका कोपऱ्यात शोधाशोध करताना, झाराला फुटलेल्या मातीच्या भांड्यांच्या ढिगाऱ्याखाली अर्धवट गाडलेला एक मलिन दिवा सापडला. त्याच्या पृष्ठभागावर कोरलेली सुबक नक्षी जणू विसरलेल्या कथा कुजबुजत होती. दिवा उचलताना बोटांतून वाहणाऱ्या विचित्र शिरशिरीकडे दुर्लक्ष करत, तिने विकण्यासाठी चमकवण्याच्या आशेने तो बाहीने जोरात घासला. तिच्या आश्चर्याची सीमा राहिली नाही, जेव्हा नळीतून धुराचा दाट लोट बाहेर पडला आणि गिरक्या घेत नबील नावाच्या एका इवल्याशा, थकलेल्या जीनीचे रूप घेतले, जो भीतीदायक कमी आणि दमलेला जास्त दिसत होता.
नबील, त्याची लोंबकळणारी निळी टोपी आणि न जुळणाऱ्या चपला घालून, हवेत तरंगत होता, डोळे मोठे आणि थकलेले. "अरे, इच्छांची स्वामिनी!" तो ओरडला, त्याच्या आवाजात उत्साह आणि थकवा दोन्ही मिसळलेले होते. "पण जपून राहा, प्रिय मुली! मी हजार वर्षे इच्छा पूर्ण केल्या असल्या तरी, आज माझा शेवटचा दिवस आहे! तुझ्याकडे फक्त तीन इच्छा आहेत, आणि त्या फक्त चतुराईबद्दल नाहीत, तर शहाणपणाबद्दल आहेत."
झारा, उत्सुक आणि थोडी साशंक होऊन, भुवई उंचावली. "शहाणपण म्हणजे काय? मी तर या इच्छा वापरण्याचे लाखो मार्ग विचार करू शकते!" नबीलने खोल श्वास सोडला, त्याचे इवलेसे शरीर खाली झुकले. "चतुराई गोंधळाकडे घेऊन जाऊ शकते, प्रिय. शहाणपणाने निवड कर, नाहीतर तुला अपेक्षेपेक्षा जास्त काहीतरी मिळू शकते." मनगट फिरवत, त्याने एक चमकता गोळा निर्माण केला ज्यात संभाव्य इच्छांची झलक दिसत होती: संपत्ती, सत्ता, आणि प्रसिद्धीचे आकर्षण. प्रत्येक गोष्ट मोहक फळासारखी चमकत होती, तरीही झाराला त्यांच्या मागे दडलेल्या सावल्या दिसत होत्या.
शक्यतांनी उत्तेजित होऊन, झाराने फार विचार न करता तिची पहिली इच्छा केली. "मला सोन्याच्या नाण्यांचा ढीग हवा आहे!" नबीलने बोटं मोडताच हवेत तडतड आवाज आला, आणि अचानक, तिची छोटीशी गल्ली चमकत्या सोन्याने काठोकाठ भरून गेली. पण सुरुवातीचा उत्साह ओसरताच, भीती रेंगाळू लागली. नाण्यांनी बाजारातून लोभी नजरा आकर्षित केल्या, आणि लवकरच एकेकाळची शांत गल्ली हताश माणसांनी गजबजून गेली, प्रत्येकजण खजिन्याकडे झेप घेण्याचा प्रयत्न करत होता.
"तू हे काय केलंस?" नबील ओरडला, त्याचा आवाज गोंधळाच्या वर चढला. झाराचे हृदय वेगाने धडधडू लागले, समोर उलगडणारे दृश्य ती पाहत असताना. जो खजिना तिला स्वातंत्र्य देईल असे तिला वाटले होते, तोच आता एक बेडी बनला होता. एक जड उसासा टाकत, ती ओरडली, "नबील, मी ती परत घेते!" पण इच्छा अंतिम होती, तिला स्वतःच्याच अविचारी हावेच्या परिणामांशी एकटीने झुंजावे लागले.
गोंधळ शांत झाल्यावर, झाराला स्वतःला लहान आणि भारावलेले वाटू लागले. ती सोन्याच्या ढिगाऱ्यावर बसली, तिच्याभोवती नाचणाऱ्या लुकलुकणाऱ्या सावल्यांकडे पाहत. "मला हे असं व्हावं असं वाटलं नव्हतं," ती कुजबुजली, तिच्या शेजारी तरंगणाऱ्या नबीलकडे वळत, ज्याच्या डोळ्यांत शहाणपणासोबत मृदुताही होती. "आता मी काय करू?"
"तुझ्या उरलेल्या दोन इच्छा शहाणपणाने वापर, मुली," त्याने हळुवारपणे आग्रह केला. "तुझ्यासाठी खरोखर काय महत्त्वाचे आहे याचा विचार कर. तुला जे हवं आहे ते नव्हे, तर तुला जे गरजेचं आहे ते." त्याच्या शब्दांनी प्रेरित होऊन, झाराने डोळे मिटले आणि तिच्या मित्रांचा विचार केला, तिचे जग वाटून घेणारी इतर रस्त्यावरची मुलं. "मला एक सुरक्षित जागा हवी आहे जिथे आपण सगळे एकत्र येऊन जेवू शकू," तिने शेवटी घोषित केले. नबीलने मान डोलावली, त्याच्या थकव्यातून एक हास्य उमटले, जेव्हा त्याने तिची इच्छा पूर्ण केली.
त्यांच्या नव्या घरात हास्य आणि आनंदाचा प्रतिध्वनी घुमत असताना, झाराने आशेने भरलेल्या मनाने तिची शेवटची इच्छा केली. "मला इतरांना मदत करण्याचे शहाणपण हवे आहे." नबील उजळून निघाला, त्याची इवलीशी आकृती मान्यतेने चमकली. "मग तू आधीच सर्वात मोठा धडा शिकली आहेस, माझ्या मैत्रिणी." दिवा लुकलुकत विझत असताना, झाराला तिच्या मनात एक ऊब भरून येताना जाणवली, हे जाणून की चतुराई ही केवळ एक ठिणगी होती, पण शहाणपण हाच तिच्या मार्गाला उजळणारा प्रकाश होता.
चतुराई आणि शहाणपण एकच गोष्ट नाही.
